عيدامددوباره اي اقوام ديدوبازديد خودكنيداعلام چندروزي فقط بودديدار فرصت ازدست ميرودهشدار عيدنوروزوشورمهماني روزي ده جا وهركجا اني چنددقيقه نشسته برخيزيم ماهمه از صفا چه لبريزيم! سيصدوچندروز ديگرسال هيچكس از كسي نپرسدحال حال واحوال هم نميپرسيم سالي يكبارواگر به هم برسيم تلفن هم نميزنيم به هم كه بپرسيم حال هم ازهم جمعه وشنبه وهرهفته هم گرفتار كاروهم خسته همه اين را بهانه دانند كه زهم دوروبي خبر مانند ما چرا وقت فوت وبيماري يا عروسي وموقع كاري حال هم را زهم شويم پرسان وقت ديگرسلام ما برسان منزل هركه ميروي درعيد اين سخن را توميكني تاييد ميوه واجيل است وشيريني هركجا ميروي همين را بيني ليك جاي صفا ومهر خالي است ورنه اجيل وميوه ها عالي است كاش اين كبر ونخوت وغرور ميشدازفاميل اي برادر دور همه فاميل مهربان بوديم انچه رب راضي است ان بوديم ما چرا قدر هم نميدانيم عمر خود جاودانه ميپنداريم روزگار قديم ومردم ان داشتند هم صفا هم ايمان كاش درمردمان اين دوران ميشد اين بيمحبتي درمان كاش مهر ومحبت وصفا ميگرفت جاي بي وفايي ما هركه بيني گليم خودازاب ميكشد تا نمانداندر اب هركه گيرد كلاه خوددودست نكندانراببازدازدست ماغريبيم در ولايت خويش غربت ما زهر غريبي بيش صله ارحام سفارش دين است عمر طولاني عاملش اين است دين ما دين پاكي وتقواست دين مهروزدودن غمهاست عذر خواهم براي اين تعبير چه كسي ميكند زما تغيير اي صفا نميكندبيدار شعرووعظ نصيحت وهشدار هركه دارد براي خود روشي توبه اين شعروانتقاد خوشي وقت ما تنگ وعمر ما كوتاه پس چرا مانميشويم اگاه انچه در شعر خود بيان كردم درددل بودومن عيان كردم اي صفا توهم بشو عامل ازسراي دگر مشو غافل تا بهار اينده همه باشندشادوپاينده
+
نوشته شده در شنبه 24 فروردین1387ساعت 17:19 توسط محمد
|
